Sobre a Hospitalidade

(...)
Tenho mesmo um grande prazer em mostrar meu país para outras pessoas e acredito, com Leonardo Boff, que a Hospitalidade é um dos valores a serem cultivados neste novo século.
Saber receber e bem receber são méritos hoje já esquecidos.
Abrir as portas para o desconhecido, receber e acolher o que lhe chega ou que lhe é entregue são práticas necessárias num mundo cada vez mais fechado e dominado pela cultura do medo e do individualismo, que isola e destrói a coesão.
Mas, como se diz por aí: "Mi casa, su casa". Assim, para toda hospitalidade deve haver reciprocidade e cuidado (como carinho e como segurança).
Com todos os "cuidados" que sei que tomará em bem-receber os visitantes estrangeiros e também em preservar sua terra, tenho algumas idéias a compartilhar.
(...)

Utilidade Pública:
A Coleção “Virtudes para um Outro Mundo Possível” (Ed. Vozes), de Leonardo Boff, é composta de 3 volumes:
Vol. 1- A hospitalidade: direito e dever de todos
Vol. 2 – Convivência, respeito, tolerância
Vol. 3 – Comer e Beber Juntos e Viver em Paz – Comensalidade

Crédito da Foto: www.couchsurfing.com

Sobre Elogios

(...)
Se um elogio nunca chega em má hora, é da sua partida que ouso reclamar. Não é que um elogio devesse permanecer estanque, imóvel, na prateleira de nossas vaidades, pronto para ser usado e revisto todas as vezes que necessitamos de um afago ou de uma certa declaração que nos impulsione novamente - sem que tenhamos de mover um músculo sequer - para darmos continuidade aos nossos passos. O caso é que o elogio - essa é minha desconfiança - tem como princípio a necessidade de ser efêmero. Na verdade, é do instante que se vale o elogio. De um instante sublime, próximo a congenialidade - quando dois gênios (ou dois corações) se abraçam e se entrelaçam, se reconhecem e se elevam -, é verdade. Ainda que se elogie o conjunto de uma obra, ou a história de uma vida, é impressionante como o elogio mais parece um gatilho que, não mais que de repente, dispara uma palavra que adjetiva a substância ou que revela tonalidades (antes) ocultas da imagem. Entretanto, perecem os adjetivos e ficam as coisas. Desbotam as cores e permanecem as imagens (ou, ao menos, a lembrança das imagens). Coisas, inertes que são; palavras, impessoais que sejam; atos e vidas, imprevisíveis que se mostrem - a tudo pode-se elogiar, desde que não se espere a permanência (do elogio). De quê vivem então as coisas, as palavras e os acontecimentos? Ao que muito me parece, não é de elogios.
Seriam assim, de modo contrário, o deboche, a ironia, o desdém - a crítica (em seu sentido mais ordinário), enfim - modos de apresentação de uma observação mais perene?
Seria da crítica - e não do elogio - que viriam as forças para que as coisas sigam? É do atrito que se faz o caminhar...
Pode soar ridículo - e é exatamente essa a intenção -, mas um dos sinônimos para "elogiar" é "gabar", palavra que vêm das antigas línguas nórdicas (gabb) com o significado de "escárnio": que é, então, uma gozação, uma ironia, um sarcasmo... Onde foi que se perdeu esse "tom" que vinha junto à melodia dos elogios?
De todo modo, há palavras que devem ser escritas na areia da praia, ao passo que outras devem ser esculpidas na pedra. Há umas últimas que, ditas ao vento, preferimos que sejam logo levadas embora. O que não se deveria querer é "evitar as palavras". Não faço opção por "palavras não ditas", pelo "silêncio de ouro". Gosto da prata e me satisfaço com ela. Que venham palavras...
(...)

Crédito da Foto: Orlando Pedroso

ou "O amor acaba"


Uma janela embaçada.
O mais puro e fino sinal da sacanagem.
De lá de fora, todos poderiam jurar se tratar de um duelo amoroso dos mais pervertidos. As janelas, sem se darem conta, estavam também umedecidas e arfantes. O barulho, que vinha dali de dentro, era nauseante.

As janelas, pobres janelas!, eram o sinal mais inequívoco - embora o mais frívolo - de que naquele lugar dava-se um caso inusitado.

(Deixavam claro que algo, ali dentro, não se passava bem - ou passava bem demais para as pequenas vaidades daqueles que não foram convidados para o benefício da festa.)

As janelas, suadas e molhadas, persuadiam, embora mentissem.
Os vizinhos, em suas ânsias de descanso (nem sempre merecido), reclamavam. O suposto trepidar de uma cama era o suficiente para o zelador ser chamado.

As janelas, o barulho, o cheiro. Tudo indicava a presença do diabo da sacanagem, do anjo do amor - ou das putas e putos que trepam noite adentro sem se importarem com o que quer que seja.

O zelador, já desperto, era o mensageiro das más notícias. Mas as coisas exteriores costumam enganar.

Todos puderam pensar que dois amantes acabavam de se encontrar, e se entrelaçavam ardilosamente. Mas tudo o que havia ali dentro era um velho e seu aquecedor. Um velho punheteiro e um aquecedor barulhento.

Prostrado por sobre a cama, o aquecedor trepidava aos galopes. Enchia o lugar de uma bruma quente e suave. As janelas, sem mais o que fazer, se embaçavam. O pobre e velho punheteiro, passivo, gostava daquela situação. O silêncio o deixaria nervoso. E o calor o fazia lembrar-se do buraco quente da zona.

O velho pensava em um tempo bom, quando as putas desfilavam em meio a outros velhos punheiteiros. Eram putas gordas e ancudas. Entretanto, para cada um daqueles velhos punheiteiros, elas lhes pareciam anjos louros e finos. Suas madeixas longas e esvoaçantes contrastavam com o ambiente empolado e sujo. Passavam de um canto a outro como anjos caídos, entre o céu e o inferno.

Os velhos punheteiros pensavam em um tempo, quando estas mesmas putas lhes acariciavam a face em vista do mais singelo sorriso. As putas tinham em mente que lhes valia muito o mais mísero trocado.
Elas, de nenhuma forma, desfilavam. Se arrastavam. Se enfadavam. Eles, de todas as formas, se divertiam com suas próprias anedotas e fantasias. Putas e velhos pareciam conviver bem, embora estivessem, de fato, em mundos separados.

Também separados, pelas janelas úmidas, estavam todos os desconfiados daquele condomínio e o pobre e velho punheteiro.

Não estavam, ali dentro, dois amantes insandecidos e despidos. Não se acariciavam, nem se amavam. Era somente um velho e seu aquecedor. Um velho punheiteiro e um aquecedor barulhento.

O velho punheteiro não se apressou em atender o zelador. Também não deu ouvidos aos reclames dos vizinhos. Em sua calma tranqüila e em sua lentidão ousada, o velho punheteiro aguardava o porvir. Antes de todos, e mais que ninguém, o velho sabia que o amor acaba. Mesmo entre dois amantes que embaçam as janelas.

Quando um dos dois, golpeado pelo gozo profundo, deixa escapar mais de si do que se dispusera a dar, o outro se enche. (O outro é lambuzado.) Não somente pelo suor ou pelo sangue. O outro se enche do amor. E é aí que o amor acaba.

By MBF - 08/08/08
Um louco devaneio, que me tomou de súbito, no meio da noite fatídica de 8-8-8, quando o portal do Arcanjo Miguel se abria diante de nós... Vc viu?!

Crédito da Foto: Orlando Pedroso

Uma cidade velha, vestida de cidade grande.
Uma cidade pequena, dessas que a gente vê no interior (mas também, às vezes, no litoral), vestida de capital do Mato Grosso.
(Aliás, interior é tudo aquilo que está no litoral ou tudo aquilo que não é capital?)

Há muito o que se ver em Cuiabá. E engana-se aquele desavisado que achar que ali só há a Chapada dos Guimarães (embora a chapada seja um verdadeiro "must-see", né?!).

A entrada do Arsenal, hoje mantido pelo SESC, que tem outros "empreendimentos" na região, vale mesmo a visita. O seu interior vale umas preciosas horas - de descanso ou de atividades (como cinema, música, teatro, gastronomia, um cafezinho, um trago de Canjinjin...).

A sorveteria Nevaska é mantida por uma família simples e alegre, que faz da arte de fazer sorvetes um negócio que parece ter virado tradição na capital - talvez por manter suportável o calor constante e escaldante.
Um sujeito de poucos sorrisos, e nenhum cabelo, oferece, constantemente, alguns maciços nacos volumosos de sorvetes variados e dos mais estranhos - e deliciosos - sabores. Não sei se a tática das "provas" é freqüente (duvido, pois com um sorvete cascão muitíssimo farto a R$ 2,50, dá pra viver bem só com as "provas" oferecidas!), mas sei que, também por ela, voltei no dia seguinte.
Num dia, sorvete de cupuaçu com bocaiúva. A Bocaiúva, dizem os locais, é o "chiclete cuiabano". Provei do sorvete. Do chiclete "in natura" só iria provar no dia seguinte - quando a pedida foi sorvete de açaí e, claro, novamente de bocaiúva. Por R$ 5,00 ao final de 2 dias, havia tomado quase 1 kg de sorvete de sabores tão pitorescos quanto de bocaiúva, açai, cupuaçu, limão, laranja, amendoim, passas, ameixa, goiabada-com-queijo e até de - imagine! - chocolate...

Crédito da Foto: Mateus Fernandes.
"Cuiabá antiga" é pleonasmo ou eufemismo?

Mais um ônibus, algumas horas na estrada.
Entre os quilômetros, um café e um cigarro, muitas pessoas, despedidas, amores e histórias. Aqueles que ficam, vão embalados nas lembranças e memórias. O ônibus se move lentamente. Agora está escuro e trêmulo. Ainda resta uma longa noite pela frente...

Dia seguinte. Estrada.
Uma cruz fincada no chão ocre e seco. Uma história demonstra seu fim. Mas o que será que se passou para que um sujeito morresse assim, na beira daquela estrada, num descampado terrível? Talvez seja um história de luta, talvez seja uma história de vingança, emboscada, de honra. Talvez seja só de fome e cansaço mesmo. A estrada romantiza a história, como a palavra erotiza o lugar.

Uma placa: "Vende-se bananas". Escondida, quase soterrada pelo mato, como se o vendedor não quisesse realmente que o passante soubesse de seu ofício, para que não o importunasse em seu cochilo, com pedidos insolentes: "- Quero uma dúzia!".

A estrada também tem dessas coisas. Um lugar aberto, ligando os mundos e as direções. Mas escondendo, ao mesmo tempo, histórias, pessoas, mortes, paixões.

Uma vala segue paralela a alguns trechos do caminho. Deveria escoltar a pista e conduzir a chuva - sabe-se lá pra onde!? Mas hoje é só mato. Talvez pela seca prolongada e pela carência da chuva, ela mesma tenha escolhido outro companheira de rumo que não a vala. Ela, a vala, logo se perde e deixa em sua ausência a pergunta: - Para quê uma pequena vala, num pequeno trecho, de uma pequena estrada, no interior do Mato Grosso?

Crédito da Foto: Mateus Fernandes.
Eu em uma das muitas vielas coloridas e charmosas de Cuiabá, no interior do Mato Grosso, onde também se encontram valas perdidas no meio da estrada, dentre outras coisas curiosas...

Museu do Olho.
Museu Oscar Niemeyer.
Com sua arquitetura constantemente surpreendente, o museu me teve por um par de horas. O suficiente para apreciar uma exposição de Tarsila do Amaral.
Mulher de cores fortes, mulher em degradê - sempre tornando-se mais forte, mais viva. Em tons e em diferentes graus sua pintura atrai.
Não me lembro de ter visto, outras vezes, conjunto vasto de suas obras. Primeira e rápida vez. Decisiva para notar em Tarsila a marca de um gênio que apresenta filosofia em cores e pinceladas. Que faz da cor modo de apresentação dos conceitos: no caso, a Antropofagia. Homens comendo homens? Uma forma - ou melhor, puro conteúdo - de cabeça pequena e pés largos: sinal de mais "pisadas" do que de "raciocínios" sobre as "novas" terras?
Ou só uma de-formação? Sem contornos, mas com definição das cores, seus limites. Mas mesmo no conteúdo das cores, o que há é o degradê: tons e nuances de uma só cor tornada várias.

"Tarsila
amora amorável d'amaral
prazer dos olhos meus onde te encontres
azul e rosa e verde para sempre". Drummond.

Uma mulher que, em seu gesto, faz o olho, cria o olhar - tal como o azulejo à saída do Museu. Figuras que se con-figuram de modo surpreendente - ainda que constante - em Tarsila e Niemeyer.

Assim foi o passeio desse fim de tarde em Curitiba, depois de visitar a Universidade Livre do Meio Ambiente e a Ópera de Arame (ou o "Teatro de Metal", como me disse prontamente Gauth - quem me hospeda por aqui junto com Lívia - com seu olhar estrangeiro e inteligente.).

Tomara que amanhã consiga agilizar as coisas do GEO, para partir tranqüilo de Curitiba...

Como articular sem interferir no fluxo dos acontecimentos locais?

Crédito da Foto: Mateus Fernandes.

E foi com carinho maternal
que você preparou frutas
pra minha viagem, num embornal

A medida que saía do centro da américa
Comia maçã e uma tangerina
com gomos vivos e macios
como a pele daquela menina,
que vi se transformar em mulher

A cada mordida suspirava e imaginava
se não seria o teu corpo que devorava
com aquela súbita fome adolescente.
E mordia novamente, olhando o sol poente,
que deixava a noite lhe penetrar, paciente.

Quando a Lua, reluzente, ousou despertar
foram os meus sonhos que demonstraram toda a fome:
fome de viagem
fome de memórias
fome de histórias
fome de você

Mesmo a estrada sendo longa
E as distâncias, tão grandes
houve pouco tempo pra quantidade de imagens
que povoaram aquelas paragens.
Todas elas erotizando um tempo já vivido
reconstruindo um momento já passado
adjetivando o mais puro substantivo
fazendo reacender a chama do impensado

E quando nós nos reencontrarmos
que haja frutas, e memórias e histórias
pois só de corpos e amores
não mais me satisfaço: quero cores e sabores!
quero o longe, o difícil, o tenaz
quero o suor, a língua e o que jaz
quero tua fruta, tua alma

Quero que prepares, com calma
meu próximo embornal.

By MBF
Crédito da Foto: Orlando Pedroso

Dalot
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Et ce a été avec affection maternelle
qui tu a préparé des fruits
pra mon voyage, dans un dalot

à mesure qui sortait du centre de l'Amérique
Mangeait pomme et une mandarine
avec des bourgeons vivants et doux
comme la peau de cette fille,
que j'ai vu me transformer dans femme

à chaque morsures soupirait et imaginait
si ce ne serait pas ton corps lequel il dévorait
avec cette soudaine faim adolescente.
Et il mordait encore, en regardant le soleil couchant,
qui laissait nuit à lui pénétrer, le patient.

Quand la Lune, brillante, a osé ils réveiller
ont été mes rêves qui ont démontré à toute la faim :
faim de voyage
faim de mémoires
faim d'histoires
faim de toi

Même la route en étant longue
Et les distances, aussi grandes
a eu peu de temps pra quantité d'images
qui ont peuplé ces arrêts.
Toutes elles erotizando un temps déjà vif
en reconstruisant un moment déjà passé
en adjectivant le plus pur substantif
en faisant rallumer la flamme de l'impensado

Et quand nous nous retrouverons
qu'il y ait des fruits, et mémoires et histoires
donc seulement de corps et d'amours
plus je ne me satisfais pas : je veux des couleurs et des saveurs !
je veux loin, le difficile, la tenaille
veux la sueur, la langue et ce qui gésit
je veux ton fruit, ton âme

Veux que tu prépares, avec calme
mon proche dalot.

By MBF
Crédit de la Photo : Orlando Pedroso

Imbornal
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
E era con el afecto maternal
que usted preparó pra
de las frutas mi viaje, en un imbornal

la medida que dejado el centro de América
comió la manzana y un tangerina
con la criatura suave de los livings de los brotes y
como la piel de esa muchacha,
que VI si transformar en la mujer

a cada suspirava de la mordedura e imaginada
si no sería su cuerpo ese devorava
con esa hambre adolescente repentina.
Pedacito de E otra vez, mirando el sol que fija,
que la noche se fue para penetrar a él, paciente.

Cuando la luna, brillante, atrevida para despertarse
había sido mis sueños que habían demostrado a toda la hambre:
dispare el hambre
del hambre del hambre
de las memorias del hambre
de las historias de usted

exactamente el camino que es largo
y las distancias, así que grande
tenía poca cantidad del pra del tiempo de imágenes
que habían poblado esos stoppings.
Todos erotizando una época vivieron ya
reconstruyendo un momento pasado ya
etiquetando la fabricación substantiva
más pura para reencender la llama del impensado uno

y cuando nosotros en reencontrarmos ellos
que tiene frutas, y las memorias y las historias
por lo tanto de cuerpos y amamos
más que estoy no sólo contento: ¡Deseo colores y sabores!
Deseo lejos, el difícil, el mano-tornillo que
deseo el sudor, la lengua y qué miente
yo desea su fruta, su alma

deseo que usted se prepare, con calma
mi imbornal siguiente.

Por el crédito
de MBF de la foto: Orlando Pedroso

Autoaffondi
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
La E era con affetto materno
che avete preparato il pra
delle frutte il mio viaggio, in un autoaffondare

la misura che lasciato il centro dell'America
ha mangiato la mela e un tangerina
con la creatura molle di livings dei germogli e
come la pelle di quella ragazza,
che vi se trasformare nella donna

ad ogni suspirava del morso ed immaginata
se non fosse il vostro corpo quel devorava
con quella fame adolescente improvvisa.
Punta di E ancora, guardando il sole di regolazione,
che la notte ha andato per penetrare ad esso, paziente.

Quando la luna, brillante, osata per svegliarsi
era stata i miei sogni che avevano dimostrato a tutta la fame:
scatti esattamente
la fame di fame
di fame di memorie
di fame di dati storici

di voi la strada che sono lunga
e le distanze, così grande
ha avuto poca quantità di pra di tempo di immagini
che avevano popolato quegli stoppings.
Tutti erotizando un momento già hanno vissuto
ricostruendo un momento già passato
identificando fare sostanziale
più puro per relight la fiamma del impensado uno

e quando noi in reencontrarmos loro
che ha frutte e le memorie ed i dati storici
quindi dei corpi ed amiamo
più che sono non solo pleased: Desidero i colori ed i sapori!
Desidero lontano, il difficile, il mano-vise che
desidero il sudore, la lingua e che cosa si trova
io desidera la vostra frutta, la vostra anima

desidero che vi preparate, con calma
il miei seguenti autoaffondano.

Da accreditamento
di MBF della foto: Orlando Pedroso

Überlauf-Sammelschale
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
E war mit mütterlicher Neigung
, daß Sie Früchte pra
meine Reise vorbereiteten, in einer überlauf-Sammelschale

das Maß, daß die Mitte von Amerika gelassen
Apfel und ein tangerina mit
Knospen weichem livings Geschöpf und als
die Haut dieses Mädchens aß,
die VI wenn umwandeln in die Frau

zu jedem Bissen suspirava und vorgestellt,
wenn es nicht Ihr Körper dieses devorava mit diesem
plötzlichen jugendlichen Hunger sein würde.
E Spitze wieder, die einstellensonne, die
betrachtend die Nacht verließ, um zu ihr einzudringen, Patient.

Als der Mond, leuchtend, gewagt, um aufzuwachen
meine Träume gewesen war, die zu allem Hunger gezeigt hatten:
lösen Sie Hunger
hunger des Gedächtnis
hungers des Geschichten
Hungers von Ihnen

genau die Straße aus, die lang sind
und die Abstände, also groß
hatte wenig Zeit pra Menge Bilder,
die jene Stoppings bevölkert hatten.
Alle lebten sie erotizando eine Zeit bereits,
einen Moment wieder aufbauend, der bereits das
reinste substantivische Bilden beschriftend
geführt wurde, zum der Flamme des impensado eins neuzuzünden

und wenn wir in den reencontrarmos sie
, daß es Früchte hat und Gedächtnisse und Geschichten
folglich der Körper und mehr
liebt, die ich nicht nur erfreut bin: Ich wünsche Farben und Aromen!
Ich wünsche weit, das schwierige, der Handkolben, den
ich den Schweiß wünsche, die Sprache und was es ich
liegt, Ihre Frucht, Ihre Seele wünscht,

ich, daß Sie sich vorbereiten, mit Ruhe meine
folgende überlauf-Sammelschale wünsche.

Durch MBF
Gutschrift des Fotos: Orlando Pedroso

Scupper
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
E was with maternal affection
that you prepared fruits
pra my trip, in a scupper

the measure that left the center of America
Ate apple and a tangerina
with buds soft livings creature and
as the skin of that girl,
who vi if to transform into woman

To each bite suspirava and imagined
if it would not be your body that devorava
with that sudden adolescent hunger.
E bit again, looking at the setting sun,
that the night left to penetrate to it, patient.

When the Moon, brilliant, dared to awake
had been my dreams that had demonstrated to all the hunger:
trip hunger
hunger of memories
hunger of histories
hunger of you

Exactly the road being long
and the distances, so great
had little time pra amount of images
that had populated those stoppings.
All they erotizando a time already lived
reconstructing a moment already passed
labelling the purest substantive
making to relight the flame of the impensado one

and when we in reencontrarmos them
that it has fruits, and memories and histories
therefore of bodies and loves
more I am not only pleased: I want colors and flavors!
I want far, the difficult, the hand-vise
I want the sweat, the language and what it lies
I want your fruit, your soul

I want that you prepare, with calm
my next scupper.

By MBF
Credit of the Photo: Orlando Pedroso

Scupper
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
E var med maternal affektion
, som du förberedda den min
fruktpraen snubblar, i en scupper

mäta som lämnade centrera av det Amerika
åtäpplet och en tangerina
med den mjuka uppehällevarelsen för knoppar och
som flå av den flicka,
som vi, om för att omforma in i kvinnan

till varje tuggasuspirava och som föreställer
, om den skulle för att inte vara din, förkroppsliga den devorava
med den plötsliga tonårs- hunger.
E bet igen och att se den inställande sunen,
att natten som lämnas för att tränga igenom till den, tålmodigt.

När moonen, briljanten som vågades för att vakna,
hade varit min drömmar som hade visat till alla hunger:
snubbla hunger
hunger av minnes
hunger av historie
hunger av dig

exakt vägen som den är lång,
och distanserar, så storen
hade tidprabelopp av avbildar lite,
att ht befolkat de stoppings.
Alla dem erotizando som en tid som boddes redan
rekonstruera ett ögonblick passerade redan,
märka den mest rena väsentliga
danandet för att relight flamma av impensadoen en

och, när vi i reencontrarmos dem
, att den har frukter, och minnen och historier
av förkroppsligar och älskar därför
mer I-förmiddagen som behas inte endast: Jag önskar färgar och smaksätter!
Jag önskar långt, det svårt, räcka-skruvstädet som
jag önskar svetten, språket och vad den ligger
mig önskar din frukt, din soul

jag önskar, att du förbereder sig, med stillhet
min nästa scupper.

Vid MBF
kreditera av fotoet: Orlando Pedroso

Шпигат
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
E был с материнским affection
что вы подготовили pra
плодоовощей мое отключение, в шпигате

измерением что оставлено центр америки
съел яблоко и tangerina
с тварью livings бутонов мягкой и
как кожа той девушки,
которая cVi если преобразовать в женщину

к каждому suspirava укуса и представленную, то
если не было бы вашим телом то devorava
с тем неожиданным отроческим голодом.
Бит e снова, смотрящ устанавливая солнце,
которое ноча вышла для того чтобы прорезать к ему, пациент.

Когда луна, гениально, посметая для того чтобы проснуться
была моими сновидениями которые продемонстрировали к полностью голоду:
задействуйте голод
голода голода
памятей голода
историй вас

точно дорога длинне
и расстояния, поэтому больш
имел меньшее количество pra времени изображений
которые заселили те stoppings.
Все они erotizando время уже жили
реконструирующ уже ый момент
обозначающ чисто субстантивный
делать для того чтобы relight пламя impensado одного

и когда мы в reencontrarmos они
что оно имеет плодоовощи, и памяти и истории
поэтому тел и любим
больше, котор я not only pleased: Я хочу цветы и флейворы!
Я хочу далеко, трудная, рук-тиски, котор
я хочу sweat, язык и он лежит
я хочет ваш плодоовощ, вашу душу

я хочу что вы подготовляете, с затишьем
мой следующий шпигат.

кредитом
MBF фотоего: Orlando Pedroso

Spijgat
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
E was met moederaffectie
dat u vruchten pra
mijn reis voorbereidde, in een spijgat

de maatregel dat verlaten het centrum van Amerika
appel en een tangerina met
knoppen zacht het leven schepsel en als
huid van dat meisje at,
dat vi als om in vrouw aan

elke beetsuspirava om te zetten en veronderstelde
als het niet uw lichaam dat devorava met
die plotselinge adolescentiehonger zou zijn.
E beetje dat opnieuw, de het plaatsen zon bekijkt,
die de nacht om aan het, patiënt verliet te doordringen.

Toen de briljante Maan, aan wakker
was geweest mijn dromen durfte die aan al honger hadden aangetoond:
de honger van de reis
honger van geheugen
honger van geschiedenissen
honger van u

precies de weg lang en zodat groot
de afstanden die, had
weinig hoeveelheid van tijdpra beelden zijn
die die vullingen had bevolkt.
Alle leefden zij erotizando een tijd reeds
opnieuw opbouwend een ogenblik dat etiketterend
het zuiverste zelfstandige naamwoord dat reeds tot
relight wordt overgegaan de vlam van impensado één maakt

en wanneer wij in reencontrarmos hen
dat het vruchten heeft, en het geheugen en de geschiedenissen
daarom van meer organismen en
liefdes ik niet alleen word tevredengesteld: Ik wil kleuren en aroma's!
Ik wil ver, moeilijk, de hand-bankschroef
ik het zweet, de taal wil en wat het ligt
wil ik uw fruit, uw ziel

die ik dat u, met rust mijn volgende
spijgat voorbereidingen treft heb gewild.

Door Krediet
MBF van de Foto: Orlando Pedroso

بالوعة
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
[إ] كان مع عاطفة
أموميّة أنّ أعدّ أنت ثمرات
[برا] رحلتي, في بالوعة

الإجراء أنّ يترك المركز أمريكا
أكل تفّاح و[تنجرينا]
مع براعم ليّنة معايش مخلوق
وكالجلد من أنّ بنت,
الذي [في] إن أن يغيّر داخل إمرأة

إلى كلّ قطعة [سوسبيرفا] ويتخيّل
إن هو لم [ب] جسمك أنّ [دفورفا]
مع أنّ حالة جوع فجائيّ مراهقة.
[إ] لقمة ثانية, ينظر في ال يثبت شمس,
أنّ الليلة ترك أن يخترق إلى هو, مريضة.

عندما كان القمر, باهر, يجسر أن يوقظ
قد كان حلمي أنّ كان قد عرض إلى [ألّ ث] حالة جوع:
تلقّى عثرت حالة جوع
حالة جوع من ذاكرات
حالة جوع من تاريخ
حالة جوع من أنت

تماما الطريق يكون طويلة
والأبعاد, لذلك عظيمة
بعض وقت [برا] مبلغة الصور
أنّ كان قد أهّل أنّ [ستوبّينغ].
كلّ عاش
هم [إروتيزندو] وقت سابقا يعيد عزم سابقا يمّرّ
يعلم الصافية جوهريّة
يجعل أن يعيد اللهب من ال [إيمبنسدو] واحدة

وعندما نحن في [رينكنتررموس] هم
أنّ هو يتلقّى ثمرات, وذاكرات وتاريخ
لذلك من أجسام ونحبّ
أكثر أنا أكون ليس فحسب مسرورة: أنا أريد لون ونكهات!
أنا أريد بعيدا, ال يصعب, ال [هند-فيس]
أنا أريد العرق, اللغة وماذا هو يكذب
أنا يريد ثمرتك, روحك

أنا أريد أنّ يعدّ أنت, مع هدوء
بالوعتي تالية.

ب [مبف]
اعتماد من الصورة: [أرلندو] [بدروس]

Política Substantiva, por Mateus Fernandes
Sobre o livro "Medo e Ousadia", de Paulo Freire e Ira Shor

(...)
– Mas o que fazer na segunda-feira?, pergunta a professora, que um dia se achou “tia”
– Aprenda a jogar cartas!, responde o animado Paulo Freire, com suas estórias do dia-a-dia
O lance é ler a realidade, saber onde se vai pisar
Mas em terra alheia há de se pisar no chão devagar
Por incrível que pareça, nem todo mundo gosta de política e educação
Temas que fazem a cabeça ir longe, que dão trabalho e exigem atenção
Melhor mesmo é ganhar dobrado e trabalhar sentado, ver a vida passar mansa e tomar, no bar, um chope gelado
E não é que o professor, daquele tipo libertador, que nunca separa o lado que educa do lado pesquisador
Vai até o boteco, ver o que descobre ali? E não é acha um canto em que possa interferir?
Mas o aluno não é bobo – chega a ser até sabotador – se não é chamado pra fazer junto, se não está junto como educador
Cada um com sua tarefa, cada qual com sua responsabilidade – há muitas diferenças entre o aluno e o professor
E não é só questão de idade, nem de conhecimento, nem de amor
Pois pra se aprender e pra se ensinar, ambos têm de concordar que o que fazem tem valor

Outra dica muito boa, relembrada por Ira Shor, é montar o mapa ideológico – que Paulo Freire explica melhor
Antes de mais nada, é preciso esclarecer que o trabalho de ensinar, mesmo quando é profundo
não será suficiente para mudar o mundo. Então pare de idealizar e comece a sonhar.
O ideal não tem limite, mas o sonho carrega o medo de enfrentar o que existe.
E assim, sonho e medo, medo e ousadia, vão encorajando o professor que não
desiste, nem mesmo no último dia

Depois dessa breve preleção, vale ainda fazer uma menção ao formato deste livro
Em diálogo, numa conversa, põe-se a idéia à prova, sob todo o crivo
de um rigor metodológico. Porque se o pensamento não é linear
isso não quer dizer que seja ilógico. É estruturado, quando bem encabeçado
por dois autores, duas cabeças. Dois professores, muitas idéias
É assim que se teceu esse texto, em que o tema do medo e da ousadia
Foi-se fazendo aos poucos, não tudo no mesmo dia
Deu-se tempo, com paciência, mas sem quietude nem calmaria
Pois na relação entre estes dois autores o clima é sempre de ventania
Arejando a cabeça boa de quem faz da vida uma alegria
Nunca separando a política substantiva, do adjetivo pedagogia.
(...)

Tinha que fazer uma resenha... Acabou saindo isso daí... Será que rola de passar? :o)

Série « Fragments » - 5
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Politique Substantielle, par Mateus Fernandes
Sur le livre « Peur et Audace », de Paulo Freire et Ira Shor

(...)
? Mais ce qui fera lundi ? , demande l'enseignante, qui un jour s'est trouvée ? tante ?
? Il apprenne à jouer des lettres ! , il répond animé Paulo Freire, avec leur estórias de quotidien
Le lance est lire réalité, savoir où il va fouler
Mais dans terre étrangère a de fouler dans sol doucement
Par incroyable qui semble, ni tout le monde aime politique et éducation
Sujets qui font la tête aller loin, qui donnent du travail et exigent attention
Mieux même est gagner plié et travailler de places assises, voir vie à passer apprivoisée et prendre, dans barre, un chope gelé
Et non est qu'enseignant, de ce type libérateur, dont jamais il ne sépare pas le côté qui n'instruit pas le côté chercheuse
Vai jusqu'à la boteco, voir qu'il découvre là? Et ce n'est pas trouve un chant où puisse intervenir ?
Mais l'élève n'est pas idiot ? il arrive à être jusqu'à saboteur ? si n'est pas appelée pra faire joint, s'il n'est pas joint comme éducateur
Chacun avec sa tâche, chacun avec sa responsabilité ? il y a beaucoup de différences entre l'élève et l'enseignant
Et n'est pas seule question d'âge, ni de connaissance, ni d'amour
Donc pra s'apprendra et pra s'enseignera, les deux doivent d'être d'accord que ce qui font a de la valeur

D'autre conceil très bon, rappelée par Ira Shor, est monter la carte idéologique ? que Paulo Freire explique mieux
Avant tout rien, il faut d'éclaircir que le travail d'enseigner, même quand est profond
ne sera pas suffisant pour changer le monde. Alors il arrête d'idéaliser et commence à rêver.
L'idéal n'a pas limite, mais le rêve charge la peur d'affronter à ce qui existe.
Et ainsi, rêve et peur, peur et audace, vont en encourager l'enseignant qui
n'abandonne pas, ni même dernier jour

Après cette brève preleção, a valu encore faire une mention au format de ce livre
Dans dialogue, dans une conversation, se mettent l'idée à la preuve, sous tout le bluteur
d'une sévérité méthodologique. Parce que si la pensée n'est pas linéaire
cela ne veut pas dire que c'est illogique. Il est structuré, quand bien dirigé
par deux auteurs, deux têtes. Deux enseignants, beaucoup d'idées
Est aussitôt que s'est tissées ce texte, où le sujet de la peur et de l'audace
S'est été en faisant aux peu, tout le même jour
Ne s'est donné temps, avec patience, mais sans calme ni calme
Donc dans la relation entre ceux-ci deux auteurs le climat est toujours de vent fort
En aérant la tête bonne qui fait de la vie une joie
Jamais en ne séparant pas la politique substantielle, de l'adjective pédagogie.
(...)

Il avait qu'il fera un résumé… Il a fini en sortant cela à partir de là… Ce sera qui roule de passer ? : )

Serie “Fragmentos” - 5
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¿Política substantiva, para Mateus Fernandes
en el libro “Medo y Ousadia”, de Pablo Freire y de Ira Shor

(...)
? ¿Pero qué a hacer en el lunes? ¿, pregunta a profesor, que un día si está encontrado? ¿tía?
¡Aprende jugar letras! , las respuestas livened encima de Pablo Freire, con sus estórias de los lanzamientos
del día-por-día que es leer la realidad, para saber dónde si va a caminar en
pero en la tierra de la gente él tiene de si camina encendido en el suelo a devagar
para increíble que él se parezca, ni todos tiene gusto de temas de la política y
de la educación que hace a cabeza para ir lejos, ésa da el trabajo y exige la misma
atención mejor es ganar doblado y al trabajo asentado, para ver la vida para pasar a bellwether y para tomar, en barra, un chope congelado
y no es ese profesor, de ese tipo liberando, que nunca separa el lado que educa ¿del Vai lateral
que busca hasta boteco, ver lo que descubre allí? ¿E no es los hallazgos uno canta donde puede intervenir?
¿Pero la pupila no es tonta? ¿llega para estar hasta hacker de computadora? ¿si no se llama pra a hacer junto, si no es junto como educador
cada uno con su tarea, cada uno con su responsabilidad? ¿tiene muchas diferencias entre la pupila y el profesor
y no es cuestión sola de la edad, ni del conocimiento, ni del pra
del amor por lo tanto si aprender y el pra si para enseñar, ambos tiene que acordar que qué hace otra extremidad

muy buena tiene valor, relembrada para Ira Shor, es el montaje el mapa ideológico? que Pablo Freire mejor explica
antes más nada, es necesaria clarificar que el trabajo a enseñar, exactamente cuando él es profundo
no sea bastantes para cambiar el mundo. Entonces para para idealizar y comienza a soñar.
El ideal no tiene límite, sino las cargas del sueño el miedo a la cara qué existe.
E así, el sueño y el miedo, el miedo y el ousadia, van a animar al profesor que
no da para arriba, no uniforme en el día pasado

después de este breve preleção, valle que todavía haga una mención al formato de este libro
en diálogo, en un coloquio, lo fijaron idea a la prueba, debajo de todo el bolter
de una severidad del metodológico. Porque si el pensamiento no es linear
esto no desea decir que sea ilógico. Es structuralized, cuando está dirigido bien
hacia dos autores, a dos cabezas. Dos profesores, muchas ideas
son tan pronto como si weaveeed este texto, donde el tema del miedo y del ousadia
hacía al pocos, todo adentro el mismo día
no diera tiempo, con paciencia, pero sin calma ni calmness
por lo tanto en la relación entre estos dos autores el clima está siempre del ventania
que ventila el buen jefe de quién nunca hace de la vida
una alegría que separa la política substantiva, del adjetivo del pedagogia.
(...)

Tenía eso para hacer un sumario… Acabó allí de dejar esto… ¿Será que rueda para pasar? : )

Serie “Fragmentos„ - 5
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Politica sostanziale, per Mateus Fernandes
sul libro “Medo e Ousadia„, di Pablo Freire e di Ira Shor

(...)
? Ma che cosa da fare in lunedì? , chiede all'insegnante, che un giorno se trovato? zia?
Impara giocare le lettere! , le risposte livened su Pablo Freire, con i relativi estórias dei lanci che
di giorno-da-giorno è di leggere una realtà, per sapere dove se va fare un passo su
ma nella terra della gente ha di se facendo un passo sopra nel terreno a devagar
per incredibile che sembra, né in ognuno gradisce gli oggetti di formazione e
di politica che incita la testa per andare lontano, quella dà il lavoro e richiede la stessa
attenzione migliore è di guadagnare piegato ed a lavoro messo, per vedere la vita per passare il bellwether e per prendere, in barra, un chope congelato
e non è quel professore, di quel tipo liberante, che non separa mai il lato che istruisse del Vai laterale
di ricerca fino al boteco, vedere che cosa scopre là? La E non è ritrovamenti uno canta dove può intervenire?
Ma la pupilla non è silly? arriva per essere fino al hacker di calcolatore? se non è denominato pra da fare insieme, se non è insieme come educatore
ogni con la relativa operazione, ogni con la relativa responsabilità? ha molte differenze fra l'allievo ed il professore
e non è domanda sola dell'età, né di conoscenza, né del pra
di amore di conseguenza se per imparare e pra se per insegnare, entrambi deve accosentiree che che cosa fa un'altra molto

buona punta ha valore, relembrada per Ira Shor, è il supporto il programma ideologico? che Pablo Freire migliore spiega
prima di più niente, è necessario da chiarire che il lavoro da insegnare, esattamente quando è profondo
non sia abbastanza per cambiare il mondo. Allora smette di idealizzare e comincia sognare.
Il ideale non ha il limite, ma i carichi di sogno il timore alla faccia che cosa esiste.
La E così, il sogno ed il timore, il timore e il ousadia, vanno consigliare al professore che
non dà in su, non neppure nell'ultimo giorno

dopo questo breve preleção, valle ancora fare menzione alla disposizione di questo libro
nel dialogo, in un colloquio, lo hanno regolato idea alla prova, sotto tutto il bullonatore
di una severità di metodológico. Poiché se il pensiero non è lineare
questo non desidera dire che è illogico. È structuralized, una volta diretto bene
per due autori, due teste. Due professori, molte idee
sono non appena se weaveeed questo testo, in cui l'argomento di timore e ousadia
stava facendo ai pochi, tutto dentro lo stesso giorno
non ha dato il tempo, con pazienza, ma senza calma né calmness
di conseguenza nel rapporto fra questi due autori il clima è sempre del ventania
che ventila la buona testa di chi non fa mai della vita
una gioia che separa la politica sostanziale, dell'aggettivo di pedagogia.
(...)

Ha avuto quello per fare un sommario… Ha rifinito là dal lasciare questo… Sarà che rotola per passare? : )

Reihe „Fragmentos“ - 5
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Substantivische Politik, für Mateus Fernandes
auf dem Buch „Medo und Ousadia“, von Pablo Freire und von Ira Shor

(...)
? Aber im Montag zu bilden was? , fragt den Lehrer, der ein Tag, wenn Sie gefunden werden? Tante?
Es erlernt, Buchstaben zu spielen! , livened Antworten herauf Pablo Freire, mit seinen estórias der Tag-durchtag
produkteinführungen, die ist es, die Wirklichkeit zu lesen, um zu wissen wo, wenn geht, auf zu treten,
aber im Land der Leute er von hat, beim Treten an in den Boden zu devagar
für unglaubliches, das er scheint noch in jeder Politik und Ausbildung Themen
mag, die den Kopf weit gehen läßt, die Arbeit gibt und die gleiche Aufmerksamkeit
verlangt, die besser ist, ist zu erwerben gefaltet und zur Arbeit, die setzt, um das Leben zu sehen, um Leithammel zu führen und, im Stab, ein chope zu nehmen, das und
nicht eingefroren wird, ist dieser Professor, dieser Art befreiend, daß nie es die Seite trennt, die es erzieht vom suchenden seitlichen
Vai bis boteco, sehen, was es dort entdeckt? E ist nicht Entdeckungen man singt, wo eingreifen kann?
Aber die Pupille ist nicht dumm? es kommt an, um bis Computerhacker zu sein? wenn nicht zusammen benannt wird zu bilden das pra, wenn nicht zusammen als Erzieher jedes
mit seiner Aufgabe ist, jede mit seiner Verantwortlichkeit? es hat viele Unterschiede zwischen der Schüler und dem Professor
und ist nicht alleinfrage des Alters noch des Wissens noch Liebe
folglich des pra, wenn, um zu erlernen und pra, wenn, um zu unterrichten, beide darin übereinstimmen müssen, daß was bildet, eine andere sehr

gute Spitze Wert hat, relembrada für Ira Shor, Einfassung das ideologische Diagramm ist? daß Pablo Freire, das besser ist, vor
mehr nichts erklärt, ist notwendig, um zu erklären daß die zu unterrichtende Arbeit, genau, wenn er tief ist,
seien Sie nicht genug, zum der Welt zu ändern. Dann stoppt es, um zu idealisieren und es beginnt zu träumen.
Das ideale hat Begrenzung, aber die Traumlasten die Furcht nicht zum Gesicht, was es besteht.
E folglich, Traum und Furcht, Furcht und ousadia, gehen, den Professor anzuregen, der
nicht oben gibt, nicht gleichmäßig am letzten Tag

nach diesem kurzen preleção, Senke, eine Erwähnung zum Format dieses Buches im Dialog
, in einem Gespräch noch zu bilden, einstellten es Idee auf den Test, unter allen Bolter
einer metodológico Schwierigkeit. Weil, wenn der Gedanke nicht linear ist,
dieses nicht sagen möchte, daß es unlogisch ist. Es ist structuralized, wenn es gut für
zwei Autoren, zwei Köpfe vorangegangen wird. Zwei Professoren, viele Ideen
sind, sobald, wenn es diesen Text weaveeed, in dem das Thema der Furcht und des ousadia
bildete zu den wenigen, alles am gleichen Tag
nicht Zeit, mit Geduld gab, aber ohne Ruhe noch Stille
folglich in der Relation zwischen diesen zwei Autoren das Klima immer vom ventania ist, das
den guten Kopf lüftet von, wem nie vom Leben eine
Freude bildet, welche die substantivische Politik trennt, des pedagogia Adjektivs.
(...)

Es hatte das, zum ein zusammenfassendes zu bilden… Es beendete von dieses dort lassen… Es ist, daß es rollt, um zu überschreiten? : )

Series “Fragmentos” - 5
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
Substantive politics, for Mateus Fernandes
On the book “Medo and Ousadia”, of Pablo Freire and Ira Shor

(...)
? But what to make in the monday? , asks the teacher, who one day if found? aunt?
It learns to play letters! , answers livened up Pablo Freire, with its estórias of day-by-day
launches It is to read the reality, to know where if goes to step on
But in other people's land he has of if stepping on in the soil to devagar
For incredible that he seems, nor everybody likes politics and education
Subjects that makes the head to go far, that gives work and demands same
attention More good is to earn folded and to work seated, to see the life to pass bellwether and to take, in bar, one chope frozen
and not is that professor, of that type liberating, that never it separates the side that it educates of the searching side
Vai until boteco, to see what it discovers there? E is not finds one sings where can intervene?
But the pupil is not silly? it arrives to be until computer hacker? if is not called pra to make together, if is not together as educator
Each one with its task, each one with its responsibility? it has many differences between the pupil and the professor
and is not alone question of age, nor of knowledge, nor of love
Therefore pra if to learn and pra if to teach, both have to agree that what makes Another very

good tip has value, relembrada for Ira Shor, is to mount the ideological map? that Pablo Freire better explains
Before more nothing, is necessary to clarify that the work to teach, exactly when he is deep
will not be enough to change the world. Then it stops to idealize and it starts to dream.
The ideal does not have limit, but the dream loads the fear to face what it exists.
E thus, dream and fear, fear and ousadia, go encouraging the professor who
does not give up, not even in the last day

After this brief preleção, valley still to make a mention to the format of this book
In dialogue, in a colloquy, set it idea to the test, under all the bolter
of a metodológico severity. Because if the thought is not linear
this does not want to say that it is illogical. It is structuralized, when headed well
for two authors, two heads. Two professors, many ideas
Are as soon as if it weaveeed this text, where the subject of the fear and the ousadia
Was making to the few, everything in the same day
Did not give time, with patience, but without calm nor calmness
Therefore in the relation between these two authors the climate is always of ventania
Airing the good head of who Never makes of the life
a joy separating the substantive politics, of the pedagogia adjective.
(...)

It had that to make a summary… It finished from there leaving this… It will be that it rolls to pass? : )

Serie ”Fragmentos” - 5
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Väsentlig politik, för Mateus Fernandes
på boka ”Medo och Ousadia”, av Pablo Freire och Ira Shor

(...)
? Men vad som ska göras i måndagen? , frågar lärare, som en dag, om funnit? faster?
Det lärer att leka märker! , svar som upplivas upp Pablo Freire, med dess estórias av dag-vid-dagen
barkasser är det att läsa verkligheten, för att veta var, om går att kliva på,
men i folkets land han har av om kliva på i smutsa till devagar
för oerhört som han verkar, nor alla gillar politik, och utbildning
betvingar som gör huvudet för att gå långt, ger begär bommar för är det arbete
och samma uppmärksamhet som mer goda är att tjäna vikt och till arbete som placeras, för att se livet för att passera ledartyp och för att ta, in, en fryst
chope och inte den professor, av den typ som befriar, att aldrig den avskiljer sidan som den utbildar av den sökande side
Vaien till boteco att se vad den upptäcker där? E inte är fynd ett sjunger var kan ingripa?
Men eleven är inte enfaldig? det ankommer för att vara till datorhacker? om inte kallas praen som ska göras tillsammans, om inte är tillsammans som utbildaren
varje med dess uppgift, varje med dess ansvar? det har många skillnader mellan eleven och professorn
och är inte ensamt ifrågasätter myndigt, nor av kunskap nor av den förälskelse
därför praen, om för att lära och praen, om för att undervisa, båda måste att instämma att vad gör en annan very

bra spets, har att värdera, relembradaen för Ira Shor, är monteringen det ideologiskt kartlägger? att Pablo bättre Freire förklarar
för mer ingenting, är nödvändig beträffande att klargöra att arbetet som ska undervisas, exakt, när han ska
djupt för att inte vara nog som ändrar världen. Därefter stoppar det för att idealize, och det startar att drömma.
Ideal har inte att begränsa, men drömmen laddar skräcken att vända mot vad den finns.
E thus, drömmen och skräck, skräck och ousadiaen, går uppmuntran professorn som
inte ger sig upp, inte ens i den sist dagen

, efter denna kort preleção, dalstillbilden som gör en omnämnande till formatera av denna att boka
in, har förat dialog, i en colloquy, uppsättningen det idén till testa, under alla bolter
av en metodológicostränghet. Därför att, om tanken inte är linjär,
detta inte önskar till något att säga att den är ologisk. Det är structuralized, när den hövdade brunnen
för två författare, två huvud. Två professorer, många idéer
är, så snart som, om den weaveeed denna text, var betvinga av skräcken och ousadiaen
var danande till fåtalet, allt i den samma dagen
inte gav tid, med patiens, men utan stillhet nor calmness
därför i förhållandet mellan dessa två författare klimatet är alltid av ventaniaen som
luftar det bra huvudet av, vem gör aldrig av livet
en glädje som avskiljer den väsentliga politiken, av pedagogiaadjektiv.
(...),

Det hade det som gör ett summariskt…, Det avslutade sig därifrån att lämna detta…, Det ska är att det rullar för att passera? : )

Серия «Fragmentos» - 5
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Субстантивная политика, для Mateus Fernandes
на книге «Medo и Ousadia», Pablo Freire и Ira Shor

(...)
? Но, котор будет делать в понедельнике? , спрашивает учителю, который один день если найдено? тетушка?
Оно учит сыграть письма! , ответами livened вверх по Pablo Freire, с своими estórias стартов
дн--дня, котор он должен прочитать реальность, для того чтобы знать где если идет шагнуть на, то
но в земле людях он имеет если шагающ дальше в почву к devagar
для неимоверного которое он кажется, ни каждое любит вопросы, то политики и
образования которая делает головку для того чтобы пойти далеко, то дает работу и требует такому же
вниманию более хорошему должен заработать после того как оно сложено и к работе усаженной, для того чтобы увидеть жизнь для того чтобы пройти bellwether и принять, в адвокатское сословие, одно замерли chope, котор
и не будет тот профессор, того типа освобождая, что никогда оно не отделяет сторону которой оно дает образование ища бортового
Vai до boteco, увидеть оно открывает там? E не будет находки одно пеет где смогите вмешаться?
Но зрачок не придурковат? оно не приехать для того чтобы быть до hacker компьютера? если не вызывает pra, котор нужно сделать совместно, то если не совместно как воспитатель
каждое одно с своей задачей, то каждое одно с своей ответственностью? оно имеет много разниц между зрачком и профессором
и не будет одним вопросом времени, ни знания, ни pra
влюбленности поэтому если для того чтобы выучить и pra если для того чтобы научить, оба должен согласиться, то что делает другой очень

хороший конец имеет значение, relembrada для Ira Shor, будет держатель мировоззренческой картой? что Pablo Freire более лучшее объясняет
перед больше ничего, обязательно для того чтобы уточюнить что работа, котор нужно научить, точно когда он глубок
не будет достаточно для того чтобы изменить мир. После этого оно останавливает для того чтобы идеализировать и оно начинает мечтать.
Идеально не имеет предел, а нагрузки сновидения страх к стороне оно существует.
E таким образом, сновидение и страх, страх и ousadia, идут ободрить профессора который
не дает вверх, ровный в последнем дне

после этого кратко preleção, долины все еще сделать помин к форме этой книги
в диалоге, в colloquy, установили его идея к испытанию, под полностью bolter
суровости metodológico. Потому что если мысль не линейная, то
это не хочет сказать что внелогическо. Оно structuralized, после того как я возглавляно наилучшим образом
для 2 авторов, 2 головки. 2 профессора, много идей
как только если оно weaveeed этот текст, где вопрос страха и ousadia
делало к несколько, то все внутри the same day
не дало время, с терпением, но без затишья ни штиля
поэтому в отношении между этими 2 авторами климат всегда ventania
проветривая хорошую головку никогда не делает жизни
утеху отделяя субстантивную политику, adjective pedagogia.
(...)

Оно имело то для того чтобы сделать общее… Оно закончило от там оставлять это… Оно будет что оно свертывает для того чтобы пройти? : )

Reeks „Fragmentos“ - 5
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Aanzienlijke politiek, voor Mateus Fernandes
op het boek „Medo en Ousadia“, van Pablo Freire en Ira Shor

(...)
? Maar wat in de maandag te maken? , vraagt de leraar, die één dag indien gevonden? tante?
Het leert om brieven te spelen! , livened de antwoorden omhoog Pablo Freire, met zijn estórias van day-by-day
lanceert het is de werkelijkheid te lezen, om te weten waar als naar stap op maar
in het land gaat van andere mensen dat hij heeft gehad van als het stappen in de grond aan devagar
voor ongelooflijk dat hij schijnt, noch iedereen houdt politiek en onderwijs
van Onderwerpen die het hoofd maken ver te gaan, dat het werk en eisen geeft de zelfde
meer goede aandacht gevouwen en aan gezette het werk moet verdienen, het leven is zien overgaan en bellwether, in staaf, één bevroren chope
nemen en niet die professor, van dat type het bevrijden, dat het nooit de kant scheidt die het opleidt van het zoeken zij
Vai tot boteco, om wat het te zien daar ontdekt? E is niet vindt één zingt waar kan tussenbeide komen?
Maar de leerling is niet dwaas? het komt om tot computerhakker te zijn aan? als niet pra wordt genoemd om samen te maken, als niet samen als is opvoeder
Elk één met zijn taak, elke met zijn verantwoordelijkheid? moeten het heeft veel verschil tussen leerling en
professor en is niet alleen vraag van leeftijd, noch van kennis, noch van
liefde daarom pra als om en pra als om, allebei dat wat het ermee eens zijn te onderwijzen te leren maakt Een ander zeer

goed uiteinde waarde heeft, relembrada voor Ira Shor, is onderstel de ideologische kaart? dat Pablo Freire verklaart beter
vóór niets, is noodzakelijk om te verduidelijken dat het te onderwijzen werk, precies wanneer hij diep is
niet genoeg zal zijn om de wereld te veranderen. Dan houdt het om te idealiseren op en het begint te dromen.
Ideal heeft geen grens, maar de droom laadt de vrees om onder ogen te zien wat het bestaat.
E zo, de droom en de vrees, de vrees en ousadia, gaan bemoedigend de professor die
, niet zelfs in de laatste dag na

dit korte preleção, geen vallei opgeeft om een vermelding aan het formaat van dit boek in dialoog
, in een onderhoud nog te maken, het idee aan de test, onder al wanner van
een metodológicostrengheid plaatsen. Omdat als de gedachte niet lineair is
dit niet wil zeggen dat het onlogisch is. Het is structuralized, wanneer goed geleid
voor twee auteurs, twee hoofden. Twee professoren, vele ideeën
zijn zodra weaveeed als het deze tekst, waar het onderwerp van de vrees en ousadia
aan weinigen maakte, gaf alles in
dezelfde dag geen tijd, met geduld, maar zonder rust noch calmness
daarom in de relatie tussen deze twee auteurs is het klimaat altijd van ventania
Luchtend het goede hoofd van wie van het leven nooit
een vreugde maakt die de aanzienlijke politiek, van het pedagogiabijvoeglijke naamwoord scheidt.
(...)

Het had dat om summier te maken… Het eindigde van daar het verlaten van dit… Het zal zijn dat het om rolt over te gaan? : )

[سري] "[فرغمنتوس]" - 5
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
سياسة جوهريّة, ل [متيوس] [فرنندس]
على الكتاب "[مدو] و [أوسديا]", من بابلو [فرير] و [إيرا] [شور]

(...)
? غير أنّ ماذا أن يجعل في اليوم الإثنين? , يسأل المعلمة, الذي واحدة يوم إن يؤسّس? عمّة?
هو يعلم أن يلعب حرف! , أفعم جوابات فوق بابلو [فرير], مع [إستريس] ه من [د-ب-دي]
إطلاق هو يكون أن يقرأ الحقيقة, أن يعرف حيث إن يذهب أن يخطو على
غير أنّ في أخرى الناس أرض هو يتلقّى من إن يخطو فوق في التربة إلى [دفغر]
لغيرمعقول أنّ هو يبدو, ولا كلّ واحد يحبّ سياسة وتربية
مواضيع أنّ يجعل الرأس أن يذهب بعيدا, أنّ يعطي عمل ويطلب نفسه
إنتباه أكثر جيّدة يكون أن يكسب يطوي وإلى عمل يجلس, أن يرى الحياة أن يمرّ زعيمة وأن يأخذ, في قضيب, واحدة [شب] يجمّد
ولا يكون أنّ أستاذة, من أنّ نوع يحرّر, أنّ أبدا هو يفصل الجانب أنّ هو يربّي من ال يبحث [في] جانبيّة
حتّى [بوتك], أن يرى ماذا هو يكتشف هناك? [إ] ليس اكتشافات واحدة يغنّى حيث يستطيع تدخّلت?
غير أنّ ليس التلميذة سخيفة? هو يصل أن يكون حتّى [كمبوتر هكر]? إن ليس دعات [برا] أن يجعل معا, إن ليس معا كمربية
[إش ون] مع مهمته, [إش ون] مع مسؤوليته? هو يتلقّى كثير فروق بين التلميذة والأستاذة
وليس سؤال بانفراد من عمر, ولا من معرفة, ولا من حالة حبّ
لذلك [برا] إن أن يعلم و [برا] إن أن يعلم, كلا يضطرّ وافقت أنّ ماذا يجعل يتلقّى آخر طرف جيّدة قيمة جدّا

, [رلمبردا] ل [إيرا] [شور], يكون أن جبل الخريطة إيديولوجيّة? أنّ يفسّر
بابلو [فرير] جيّدة قبل كثير لاشيء, ضروريّة أن يوضح أنّ العمل أن يعلم, تماما عندما هو عميقة
لن [ب] كافي أن يغيّر العالم. بعد ذلك يتوقّف هو أن يمثل وهو يبدأ أن يحلم.
لا يتلقّى المثاليّة حد, غير أنّ الحلم تحميل الخوف إلى وجه ماذا هو يتواجد.
يذهب [إ] لذلك, حلم وخوف, خوف و [أوسديا], مشجّع الأستاذة الذي
لا يعطي فوق, لا يتساوى في اليوم

متأخّرة بعد هذا [برلو] موجزة, واد بعد أن يجعل تنويه إلى الشكل من هذا كتاب
في حوار, في أحاديث, ثبت هو فكرة إلى الإختبار, تحت [ألّ ث] منخل آليّ
من [متودولجك] قساوة. لأنّ إن الفكرة ليس خطيّة
هذا لا يريد أن يقول أنّ هو لا منطقيّ. هو [ستروكتثرليزد], عندما [هدد] جيّدا
لاثنان مؤلفات, اثنان رؤوس. اثنان أستاذات, كثير أفكار
[أس سون س] إن هو [وفيد] هذا نص, حيث الموضوع من الخوف وال [أوسديا]
كان جعل إلى ال قليل, لم يعط كلّ شيء داخل [ث سم دي]
وقت, مع صبر, غير أنّ دون هدوء ولا [كلمنسّ]
لذلك في العلاقة بين هذا اثنان مؤلفات المناخ دائما من [فنتنيا]
يهوّي الرأس جيّدة من الذي أبدا يجعل من الحياة
سعادة يفصل السياسة جوهريّة, من ال [بدغجا] صفة.
(...)

هو تلقّى أنّ أن يجعل ملخّصة… هو أنهى من هناك يترك هذا… هو سيكون أنّ يلفّ هو أن يمرّ? : )

Qual é a melhor?!
Vale uma passagem pra Paris!

--------------versão 1----------------
O amor, como a nuvem,
leva água pro sedento
e o protege do sol ardente
faz formas lindas a partir do ausente
e, quando triste e pesado, chora por dentro

A nuvem, como o amor,
é o porto seguro do arco-íris
que traz alegria por onde passa
é fonte de sombra e água fresca
e, o que é melhor, faz tudo isso de graça

É assim que meu grande amor,
vindo e indo, na alegria e na dor,
faz eu me sentir sempre nas nuvens, de contente
mesmo distante, sempre presente
mesmo constante, sempre intermitente
----------------------------------------------
---------------versão 2--------------------
O amor, como a nuvem,
leva água pro sedento
mas também chora por dentro.
É assim que meu grande amor,
vindo e indo, na alegria e na dor,
faz eu me sentir sempre nas nuvens, de contente
mesmo distante, sempre presente
mesmo constante, intermitente.
------------------------------------------
Crédito da Foto: Intervenção tosca sobre nuvem no céu de Brasília. Por Mateus Fernandes

Le nuage et l'amour
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Ce qui est mieux ? !
A valu un passage pra Paris !

version 1
L'amour, comme le nuage,
prend de l'eau pro sedento
et il le protège du soleil brûlant
fait des formes jolies à partir de l'absent
et, quand triste et pesé, pleure en-dedans

le nuage, comme l'amour,
est le port sûr de l'arc-en-ciel
qui apporte joie par où il passe
est source d'ombre et d'eau fraîche
et, ce qui est meilleure, fait tout cela de grâce

Est aussitôt que mon grand amour,
venu et en allant, dans la joie et dans la douleur,
il me fait me sentir toujours dans les nuages, content
même éloigné, toujours présente
même constante, toujours intermittente

version 2
L'amour, comme le nuage,
prend de l'eau pro sedento
mais aussi il pleure en-dedans.
C'est aussitôt que mon grand amour,
venu et en allant, dans la joie et dans la douleur,
il me fait me sentir toujours dans les nuages, content
même éloigné, toujours présente
même constante, intermittente.

Crédit de la Photo : Intervention brute sur nuage dans le ciel de Brasília. Par Mateus Fernandes

La nube y el amor
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¡Cuál es el mejor!
¡Valle un pra París del boleto!

--------------versión 1----------------
El amor, como la nube,
toma el agua del sedento favorable
y la protege de las formas bonitas de las marcas
calientes ardientes del sol contra el ausente
y, cuando es triste y pesada, grita

la nube en el interior, como el amor,
es la caja fuerte del puerto el arco iris
que trae la alegría para donde la pasa
es fuente de la cortina y el agua fresca
y, cuál es mejor, hace todo que es la

del favor tan pronto como mi gran amor,
venido y entrando, en la alegría y el dolor,
él hace I para sentirme siempre en nubes, de distante
contento, la constante del presente,
exactamente siempre exactamente siempre intermitente
----------------------------------------------
---------------versión 2--------------------
El amor, como la nube,
agua del sedento de las tomas favorable
pero también grita en el interior.
Es tan pronto como mi gran amor,
venido y entrando, en la alegría y el dolor,
él haga I para sentirme siempre en nubes, de distante
contento, constante del presente,
exactamente siempre exactamente intermitente.
------------------------------------------
Crédito de la foto: Intervención gruesa en la nube en el cielo de Brasilia. Para Mateus Fernandes

La nube e l'amore
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Quale è il la cosa migliore!
Valle un pra Parigi del biglietto!

--------------versione 1----------------
L'amore, come la nube,
prende l'acqua di sedento pro
e la protegge delle forme graziose di marche
calde burning del sole dall'assente
e, una volta triste e pesata, grida

la nube sulla parte interna, come l'amore,
è la cassaforte da orificio l'arcobaleno
che porta la gioia per dove la passa
è fonte di schermo e l'acqua fredda
e, che cosa è migliore, fa tutto che questa del favore

sia non appena il mio amore grande,
venuto ed andando, nella gioia e nel dolore,
esso fa la I per ritenerla sempre in nubi, di distante
contented, costante del presente,
esattamente sempre esattamente sempre intermittente
----------------------------------------------
---------------versione 2--------------------
L'amore, come la nube,
acqua di sedento degli introiti pro
ma inoltre grida sulla parte interna.
È non appena il mio amore grande,
venuto ed andante, nella gioia e nel dolore,
esso fa la I per ritenerlo sempre in nubi, di distante
contented, costante del presente,
esattamente sempre esattamente intermittente.
------------------------------------------
Accreditamento della foto: Intervento di massima sulla nube nel cielo di Brasilia. Per Mateus Fernandes

Die Wolke und die Liebe
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Welches am besten ist!
Senke ein Karte pra Paris!

--------------Version 1----------------
Die Liebe, wie die Wolke,
nimmt das Pro sedento Wasser
und sie schützt es der brennende heiße Sonne
marken hübschen Formen vor dem Abwesenden
und, wenn traurig und, es die Wolke

auf dem Innere, wie die Liebe schreit, ist
das Safe vom Tor der Regenbogen, der
Freude holt für, der sie sie ist
Quelle des Farbtones führt und kühles Wasser und
, was es besser ist, bildet alles, das gewogen ist dieses

der Bevorzugung, sobald meine große Liebe,
gekommen und gehend, in die Freude und in die Schmerz,
es, läßt I mir in den Wolken, von zufriedengestelltem entferntem,
Geschenkkonstante immer glauben,
genau immer genau immer zeitweilig
----------------------------------------------
---------------Version 2--------------------
Die Liebe, wie die Wolke,
das Pro Nehmen sedento Wasser
aber auch sie schreit auf dem Innere.
Es ist, sobald meine große Liebe,
gekommen und, in die Freude und in die Schmerz gehend,
es I mir in den Wolken, von zufriedengestelltem entferntem, Geschenk
konstante immer glauben läßt,
genau immer genau zeitweilig.
------------------------------------------
Gutschrift des Fotos: Grobe Intervention auf Wolke im Himmel von Brasilia. Für Mateus Fernandes

The cloud and the love
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
Which is best!
Valley a ticket pra Paris!

--------------version 1----------------
The love, as the cloud,
takes sedento water pro
and it protects it of the burning hot sun
makes pretty forms from the absentee
and, when sad and weighed, it cries

the cloud on the inside, as the love,
is the safe from port the rainbow
that brings joy for where it passes
it is source of shade and cool water
and, what it is better, makes everything this of favour

Is as soon as my great love,
come and going, in the joy and pain,
it makes I to always feel me in clouds, of contented
distant, present constant,
exactly always exactly always intermittent
----------------------------------------------
---------------version 2--------------------
The love, as the cloud,
takes sedento water pro
but also it cries on the inside.
It is as soon as my great love,
come and going, in the joy and pain,
it makes I to always feel me in clouds, of contented
distant, present constant,
exactly always exactly intermittent.
------------------------------------------
Credit of the Photo: Coarse intervention on cloud in the sky of Brasilia. For Mateus Fernandes

Molnet och förälskelsen
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Vilket är bäst!
Dal en etiketterapra Paris!

--------------version 1----------------
Förälskelsen, som molnet,
takessedentoen bevattnar pro,
och det skyddar det av brinna hoade de nätt
sunmakesna bildar från frånvarande person,
och, när den är ledsen och vägd, den gråter

molnet på insidan, som förälskelsen,
är gör kassaskåpet från port
regnbågen, som kommer med glädje för var den
passerar den är källan av skuggar och kyler
bevattnar och, vad den är bättre, allt som denna av favör

är, så snart som min stora förälskelse,
kommer och gå, i glädjen och smärtar,
det gör I till alltid känselförnimmelsen mig i moln, av den nöjda
avlägsna närvarande konstanten,
exakt alltid exakt som alltid är intermittent
----------------------------------------------
---------------version 2--------------------
Förälskelsen, som molnet,
takessedentoen bevattnar pro,
men också gråter det på insidan.
Det är, så snart som min stora förälskelse,
kommer och gå, i glädjen och smärtar,
det gör I till alltid känselförnimmelsen mig i moln, av den nöjda
avlägsna närvarande konstanten,
exakt alltid exakt som är intermittent.
------------------------------------------
Kreditera av fotoet: Grovt ingripande på molnet i skyen av Brasilia. För Mateus Fernandes

Облако и влюбленность
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Самое лучшее!
Долина pra Paris билета!

--------------вариант 1----------------
Влюбленность, как облако,
принимает воду sedento pro
и она защищает ее форм горящих горячих
моделей солнца милых от абсентеиста
и, когда уныло и, котор весят, он плачет

облако на внутренности, как влюбленность,
сейф от порта радуга
которая приносит утехой для куда она проходит
ее будет источник тени и холодная вода
и, более лучшее, делает все, котор эта из благосклонности

как только моя большая ая влюбленность
, и идущ, в утеху и боль,
оно делает I всегда для того чтобы чувствовать меня в облаках, довольное
дистантного, константа настоящего момента,
точно всегда точно всегда периодическ
----------------------------------------------
---------------вариант 2--------------------
Влюбленность, как облако,
вода sedento взятий pro
но также он плачет на внутренности.
Оно как только моя большая влюбленность,
ая и пойденная, в утеху и боль,
оно делает I всегда для того чтобы чувствовать меня в облаках, довольное
дистантного, константа настоящего момента,
точно всегда точно периодическ.
------------------------------------------
Кредит фотоего: Грубая интервенция на облаке в небе Brasilia. Для Mateus Fernandes

De wolk en de liefde
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Welke best is!
Vallei een kaartjespra Parijs!

versie 1
De liefde, als wolk,
neemt sedentowater pro
en het beschermt het van de brandende hete zon
maakt mooie vormen van de afwezige
en, wanneer droevig en gewogen, het de

wolk op de binnenkant, als liefde schreeuwt,
is de brandkast van haven de regenboog
die vreugde brengt voor waar het het
is bron van schaduw overgaat en het koele water
en, wat het beter is, alles dit van gunst is

zodra mijn grote liefde, komt
en gaand, in de vreugde en de pijn maakt,
maakt het I om me in intermitterende wolken, van tevreden ver
, constant heden altijd te voelen
, precies altijd precies altijd

versie 2
De liefde, als wolk,
neemt sedentowater pro
maar ook schreeuwt het op de binnenkant.
Het is zodra mijn grote liefde,
komt en gaand, in de vreugde en de pijn,
maakt het I om me in intermitterende wolken, van tevreden ver
, constant heden altijd te voelen
, precies altijd precies.

Krediet van de Foto: Ruwe interventie op wolk in de hemel van Brasilia. Voor Mateus Fernandes

السحابة والحالة حبّ
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
أيّ يكون جيّدة!
واد تذكرة [برا] باريس!

--------------صيغة 1----------------
يأخذ الحالة حبّ, كالسحابة,
[سدنتو] ماء مناصر
وهو يحمي هو من المشتعلة حارّة شمس
صنع أشكال جميلة من المتغيبة
و, عندما حزينة ويزن, هو يصرخ

السحابة على الداخل, كالحالة حبّ,
الخزينة من مينة القوس قزح
أنّ يحضر سعادة ل حيث هو يمرّ
هو يكون مصدر الظل وماء
باردة و, ماذا هو يكون جيّدة, يجعل كلّ شيء هذا من معروفة

يكون [أس سون س] حالت حبّي عظيمة,
يؤتى ويذهب, في السعادة وألم,
هو يجعل أنا أن دائما شعرتني في سحائب, من [كنتنتد]
بعيد, هدية ثابتة,
تماما دائما تماما دائما متقطّعة
----------------------------------------------
---------------صيغة 2--------------------
الحالة حبّ, كالسحابة,
لقطات [سدنتو] ماء مناصر
غير أنّ أيضا يصرخ هو على الداخل.
هو [أس سون س] سيجعل حالت حبّي عظيمة,
يؤتى ويذهب, في السعادة وألم,
هو أنا أن دائما شعرتني في سحائب, من [كنتنتد]
بعيدة, هدية ثابتة,
تماما دائما تماما متقطّعة.
------------------------------------------
اعتماد من الصورة: تدخل خشنة على سحابة في السماء [برسليا]. ل [متيوس] [فرنندس]